info mishandeling - vragen

Horen jullie vaak verhalen van mishandelde vrouwen?  Is hun verhaal ook zo erg als het mijne?

Eén op vijf vrouwen, in ons land, krijgt ooit te maken met partnergeweld.  Bij Pandora vzw bellen dagelijks vrouwen die te maken hebben met geweld thuis.
Wij krijgen meer dan 3000 oproepen per jaar.  Elk verhaal op zich is uniek.  Maar in elk verhaal komt telkens weer de angst en de onmacht naar boven. Het isolement is vaak zeer groot. Eenzaamheid, schaamte en schuldgevoelens overheersen.
Je durft het aan niemand te vertellen, je hebt nog weinig contacten met andere mensen.  Je zwijgt, je laat het over je heen gaan, om de lieve vrede.  Pas als het geweld dreigt te escaleren of als vrouwen vrezen voor hun eigen leven, of dat van hun kinderen wordt het stilzwijgen doorbroken.

De onmachtgevoelens zijn zo sterk omdat de verregaande controle en macht van de partner zo groot is. Jarenlang mishandeld en misbruikt worden, geen eigen beslissingen meer mogen nemen, niet weten wanneer geweld zal volgen, niet weten of dreigementen wel of niet zullen uitgevoerd worden, maakt alsmaar meer onzeker en zorgt voor een hele reeks psychosomatische klachten.  Steeds verder over je eigen grenzen moeten laten gaan en de eigen grenzen omwille van de relatie altijd verder verleggen, maakt dat je op termijn niet meer weet wie je bent, wat je moet voelen, wat je wil.  Je zelfbeeld en zelfvertrouwen zijn danig naar beneden gehaald.  De vernedering en de angst tasten de persoonlijkheid grondig aan.  De eerste stap om uit het isolement te geraken is dan ook er met iemand over praten.

Pandora vzw is daarom telefonisch bereikbaar vanaf 9 tot 23 uur.

Niemand mag weten dat ik jullie heb gebeld.
Mijn man heeft een hoge functie.  Onze familie staat hoog aangeschreven in de gemeente.

Bij Pandora vzw kan je anoniem en vrijblijvend terecht. Je hoeft je naam of waar je woont niet te zeggen. Ook via onze website kan je vragen stellen of kan je emailen voor meer informatie.

Ik wil eigenlijk weg bij mijn man.
Maar als ik wegga, ben ik dan de schuldige?

Volgens het Burgerlijk Wetboek hebben echtgenoten inderdaad de plicht tot samenwonen. Maar het is niet zo dat je je rechten verliest als je weggaat om redenen van mishandeling.

Je bent dus zeker niet automatisch de schuldige als je het huis verlaat. Je kan aangifte doen van verlaten van de echtelijke woonst wegens mishandeling bij de lokale politie.

Je kan naar de vrederechter gaan en daar vragen of je apart kan wonen (met de kinderen) of opnieuw in de echtelijke woonst  maar dan zonder je partner. Aan de vrederechter kan je verder ook vragen om onderhoudsgeld voor de kinderen en / of jezelf.

Er wordt dan ook een regeling opgemaakt voor de kinderen, over bezoekrecht, … Meer informatie bij Pandora vzw.

Mijn man is zo veranderd.
Hij heeft het moeilijk op zijn werk.
Ik voel het aankomen als hij weer eens uitbarst.  Dan ben ik blij als het voorbij is. Maar ik ben zo bang.  Er gaat nog eens iets ergs gebeuren.
Wat moet ik doen?

Zorg dat je goed geïnformeerd bent over geweld. Lees de cyclus van geweld. Lees eventueel het boek "Om de lieve vrede". Je zal er heel wat in herkennen. Sta stil bij je eigen gevoelens. Je bent het waard en je hebt recht op een eigen leven. Jouw veiligheid is belangrijk. Ga op zoek naar iemand die je kan vertrouwen en praat over wat je overkomt. Dat is de eerste stap om voor jezelf de zaken op een rijtje te krijgen.

Hoe komt het dat vrouwen zo lang blijven
bij een man die hen mishandelt?

Veel vrouwen denken dat het hen alleen overkomt. Ze voelen zich schuldig en doen heel erg hun best om het hun man naar de zin te maken. Hoop en twijfels wisselen elkaar af. Ze investeren heel veel in de liefde, ze voelen zich verantwoordelijk voor de relatie. Ze geloven als ze maar heel erg hun best doen dat het geweld ooit zal stoppen. Vernederingen en bedreigingen maken dat ze zichzelf minderwaardig gaan voelen. Hun zelfbeeld brokkelt alsmaar verder af. Zo zien ze op termijn geen mogelijkheden meer om uit de situatie te geraken. Ze zijn bang en blijven bang. Die angst deint verder uit.